Eu son Galego

Enrique Rodríguez Álvarez envía desde Panamá un texto poético sobre a súa galeguidade.

Eu veño dun país onde a chúvia é eterna,

eu son da terra do fin do mundo,

onde a auga converte a vida en eternidade

e onde a nostalxia se volta en permanente morriña.

Eu veño do profundo das azuis rías,

dos altivos montes e da terra Cha.

Eu veño da mais fermosa terra que Deus pudo crear

e se a algo se lle pode chamar o Edén

esa é a miña Terra Nai.

Eu nacín nos antigos castros,

eu soñei baixo á sombra dos carballos centenarios,

Eu loitei nos vetustos castelos,

vivín nos señorais pazos,

orei nas venerabeis igrexas,

busquei refuxio nos silenciosos mosteiros

e descansarei por sempre na mansedume

da aldea dos meus devanceiros.

Levo no meu sangue o fervor das suas fontes

e na miña mente, a frialdade do vento do norte.

A miña vida inteira xira en torno

dun universo de lendas e conxuros.

Eu son dun país que unha nobre raza chamou Galiza

e da terra onde os deuses fixeron o seu panteón.

Eu son galego, non só de sangue, se non de corazón.




2 Responses to “Eu son Galego”

  1. margarida.santos says:

    É um poema muito belo e mediático: feito com uma grande sensibilidade, apresenta o imaginário tanto da história como da terra galega.
    Esta beleza poética é, também, necessária. Com ela no coração, é mais fácil construir, dia a dia, a Galiza que todos merecemos e que devemos defender de toda a espécie de predadores.
    Parabéns ao Enrique e desejo-lhe os melhores êxitos nesse país longínquo, belo e tao atribulado!

  2. [...] Publicado anteriormente en PlanetaGalego [...]

Deixar resposta