Almendros

Xa estamos a 2003, como poden comprobar mirando aquí no cimo, enriba do meu careto. Entre as arelas que arrastro do ano pasado, está a da prometida carta do Goberno ou do PP, non sei, explicando o do Prestige. Veño de mirar no buzón, e nada, dígolle á miña santa, e ela aclárame que aínda non a mandaron, e mesmo está por escribir, á espera de como vaian os acontecementos. É curioso como pensamos, sen dúbida por un atavismo de progres trasnoitadores, que o poder téno todo controlado, e logo resulta que está a velas vir, como todos, rogando que escampe ou que chova.

Desculpen a miña desinformación sobre os plans gubernamentais, pero é que levo varios días de almendro, en ruta Galicia adiante. Por se decoñecen o concepto, como o descoñecía eu, almendros son aqueles que volven a casa polo nadal, como no anuncio no turrón de marras. É curioso como as tradicións navideñas, que pensamos arraizadas na noite dos tempos, son de como quen di de antonte, incluida a almedradura esta.

Por exemplo, o de engulipar doce uvas en dura competición coas doce badaladas e con seguir respirando, vén duns viticultores espilidos que, aló por 1920, argallaron a cousa desfacerse dos excedentes de uva. É decir, é unha tradición que non chega a centenaria e estrictamente local, porque en Italia, por exemplo, consideran que o propio de fin de ano son as lentellas (imaxinen a orixe). A ver se o FROM se move e difunde que o que dá boa-boa sorte son doce mexillóns ou doce rabos de pulpo.

E o Nadal en si, en canto que celebración do nacemento de Cristo, debería de ser alá por marzo, que foi o cálculo máis exacto da data. Celebrámolo o 24 de decembro porque un papa avisado, no século III ou IV considerou que, postos a celebrar o cumpreanos do fundador, por que non facelo coincidir co solsticio de inverno, que era unha festa pagana con moita máis marcha e tradición. Ou sexa que eses que andan a chorar pola hexemonía da árbore importada sobre o belén castizo, non teñen razón ningunha (sobre todo porque o belén é unha importación de Italia do Renacemento). Por non falar dos Reis Magos, que en orixe eran tantos como os do Comité Científico do Prestige, ata que se decretou deixalos en tres, e logo que un fose negro.

Ou sexa que a ver si se anima o Goberno ou o PP en mandar a carta, que a pouco que teña éxito, mesmo se convirte en tradición que todos os anos expliquen epistolarmente as meteduras de pata.