Amadrileñamento

Por fin está o problema onde se quería: fóra. Onde querían a grande política (a que se fai mirando para os telediarios) e os grandes medios. O fuel sigue aquí, gozando da nosa proverbial hospitalidade, pero o Prestige, como tema, xa non.

Politicamente, a polémica está en se debe dimitir Jesús Caldera ou non (que dimita Cascos parece que soamente se baralla por aquí), polo decisivo asunto se o tal documento aquel poñía ou deixaba de poñer. Aquí están en cuestión o pan de ducias de miles de familias e se sectores sociais ou xeográficos enteiros levantan cabeza ou a agachan para bastantes anos. (Para non ser demagóxicos, non periga tanto o pan, malo será que a xente non se poda manter, senón o xamón. É decir, a diferencia entre subsistir e vivir). Tamén hai xente que leva un mes en guerra e algúns, días en folga de fame, pola desidia da Administración, a mesma que en moitos sitios vela por se os que organizan un club social ou un equipo de fútbol son afectos ou desafectos, e obrar en consecuencia. Pero mentres aquí se dá esa situación, alí os señoritos que cobran dos nosos impostos póñense de princesas do chícharo por un puto papel.

Ademais, se son devotos de determinados oráculos de alí (e digo devotos porque soamente con fe se pode facer caso do que eles afirman sen ver nin saber), terán observado o seu mosqueo crecente co que pasa aquí. Por un lado están os de mala fe, que critican nos lugareños desde a teima en usar idioma e topónimos indíxenas (contaxiando a algúns locutores con síndrome de Estocolmo) ata ese descoñecido orgullo de facer as cousas por si mesmos, inimaxinable en xentes que sempre serviron amablemente raciones de mariscos en Sangenjo.

E desde a boa fe, tamén hai quen non acaba de entender o desapego dos beneficiados ante iniciativas como, por exemplo, recoller xoguetes para os fillos dos mariñeiros (ignorantes de que os fillos da maioría dos mariñeiros teñen, como agora todos os nenos en xeral, xoguetes seminovos arrombados bastantes como para encher naves industriais). En palabras de Antón Losada (e agardo non estragarlle unha columna), soamente falta a campaña “apadrine a un gallego”.

Tiña pensado rematar coa profunda reflexión de que o asunto está enmadrileñado, o desenmadrileñador que o desenmadrileñe, bo desenmadrileñador será. Pero seguindo co aproveitamento de ocurrencias alleas, permítanme felicitarlles as festas co poema de palíndromos (versos que se len o mesmo de atrás para adiante) de Gonzalo Navaza co que felicita Edicións Xerais este ano: SOS/ no mar do dramón/ só nós/ sos.