Fue..el

A verdade é que hai que recoñecer que cando a Administración se pon en marcha, é como unha máquina de mallar. Incansable aínda que no se mova do sitio. Por exemplo, a penas vai o mes do naufraxio do Prestige e xa sabemos que foi Cascos quen mandou afastar de nós ese cáliz de fuel, e mesmo veu Aznar, aínda que non estea claro se con cartos ou sen eles.

Álvarez Cascos levaba tempo co perfil baixo, tal e como se di agora, coma eses secundarios das películas de John Ford que, despois de toda unha vida de guerrear cos indios ou coa natureza, non se dan afeito á tranquilidade e á molicie, e reviven cando lles ven o chico con algunha misión que desempeñar. Cascos vivía todo pancho, administrando presupostos e paleadoras, alleo ó ardor sucesorio, e imaxino o subidón que lle deu cando tivo que poñerse farruco, como nos vellos tempos aqueles das retransmisións de fútbol de interese xeral, e mandar o barco ó quinto pino. E todo para volver logo ó perfil baixo, no que nin sirve como cabeza de turco.

En realidade, o do Prestige tivo para o Estado un perfil baixo. De aí as alegrías venatorias dos responsables, ou as alegrías verbais de irresponsables como o tal Carmona, o socialista dimitido por ocurrente. Unha mostra da baixeza do perfil é que dimitan os irresponsables e sigan os responsables. Outra é esa sobriedade de aforrar gastos en expertos e consultalos, como moito, por teléfono.

Pero onde máis se ve é nos enviados políticos. Mandaron a resolver a crise a Rajoy (supoñendo que por pontevedrés podería entender a esa xente rara que combina votar ó PP con levantarse das patas de atrás por unha tontería dun accidente natural), e o resultado é que parece un tanto atenazado pola responsabilidade de perder xogando na casa. Malogramos así a oportunidade de ver a Rato espantando verquidos e raiantes das confrarías con contundentes datos macroeconómicos. Ou de que Mayor Oreja, cun par de aparicións súas con esa cara de serea gravidade e dolor íntimo que pon, fixera comprender ós afectados que o seu (o dos afectados), son victimismos en comparación co del. Por non falar da irradiación de ánimo e optimismo que traería Arenas: “¡Qué pasa, campeones, hay que dejar de verlo todo negro!”

Mesmo Aznar se comportou con humildade franciscana, e veu aquí como quen vai ó velatorio só a deixar a tarxeta, breve e discretamente para non molestar ós que limpian a costa. Foi todo un detalle aforrarlles ter que apañar de novo o chapapote que lle tiñan preparado.