Castigo divino

Temía onte a amenaza de tres pragas. Que esto do chapapote non ía rematar nunca, que a terceira marea negra fose inminente e que proliferasen os telemaratóns solidarios. Foi darlle ó clic para enviar o texto e sentir desde o cuarto de estar o reclamo conxugal: “¡Mira, Pedro Ruiz presenta un especial sobre o Prestige!”

Que tempos estes e que reclamos, como dixo Ovidio (¿ou era Virxilio?). Non sei se viron o tal programa, chamado “Todos con Galicia”, “Gallegos somos todos” ou algo así. Eu debatínme entre a obriga moral de velo para contarllelo e a necesidade física de vomitar cada vez que tentaba cumprir coa primeira. Ó ritmo do tal reclamo intermitente –“¡Ai, mimadre, mira, por favor!”- vin que co soporte/coartada de tres afectados/solidarizados (2 asimilables ó PP e outro que non) desfilaban apoiantes con música ou letra. Vin a Concha Velasco, a Raphael cun vestido e co cardado da súa muller e a Hevia. Os momentos-chapapote foron, sen embargo, ¡¡¡Lina Morgan!!! (“¡que guapa es usted!”, espetoulle o patrón maior de Caión, lo afectado no quita lo valiente) e Juan Pardo, que elevou máis se cabe o tono que-desgracia-pero-aquí-no pasa-nada, consecuentemente con ter recibido das arcas autonómicas máis cartos que os que están cobrando por xunto todos os afectados.

Saliu, eso si, Imanol Arias facendo de señor Alcántara, pedindo libertade de expresión, pero para agora. A intervención de Arias-Alcántara e a presumible chea de chamadas á centralita descolocou a Ruiz, antigo látigo de conciencias nos cabarés, que explicou que a súa intención era boa, que aquelo non era un telemaratón nin era caridade e outras verdades de telepredicador. Logo, pola mañá, recibín unha mensaje no móvil (“¡Nunca Máis Pedro Ruiz!”), unha chamada telefónica (“¿Pero que se cree esa gente, que somos Nicaragua?”) e un correo electrónico dun colega colaborador dunha web de música clásica, pedindo reproducir a columna de onte para tentar frear a avalancha de concertos solidarios.

O que teñen as emerxencias é que sacan o mellor e o peor de cada un. Hai abondosos exemplos do primeiro e soamente cinco ou seis do segundo, aínda que os vemos todos os días. Así que apunten estes outros: os organizadores estes días dunha festa do marisco na Mariña luguesa, algúns avispados hosteleiros da Costa da Morte e de Ons que aplican o tradicional principio de “ave de paso, cañonazo” ós voluntarios que limpan o entorno que lles trae ós parroquianos o resto do ano, e por se fora pouco, os que argallaron un virus informático Prestige co engado de que son fotos inéditas do asunto.

Se o das mareas varias do Prestige é un castigo divino, a ver se polo menos damos salvado a dignidade.