Pagando o que debemos

Acabo de chegar de Santiago, de despedir a uns amigos de León cos que quedara alí e de colgar a secar ós pequenos, que veñen ensopados. Teño o teléfono móbil cheo de recados tipo “por onde estabades, que vin a mengano e zutano pero non a vós”. De feito, alí estaba todo o mundo, non soamente os 3.000 rabudos habituais que deu contado rapidamente (quizais demasiado rapidamente) o señor de Mesa desde a súa envidiable altura. Estaban, non digo o fiscal García Malvar e o Abade da Colexiata, pero fóra eles, todos, de todas as idades e colores. E vin contento porque pagamos o que debemos.

Eu fun, ademais de polas razóns polas que foron vostedes, porque penso que lles debiamos algo, unha explicación ou unha reacción, a toda a xente de fóra que se solidarizou con Galicia. A esa mocidade ben intencionada que chega a milleiros a papar un frío húmido en lugar de estar quentes na casa ou nun bar (de caza non penso que vaian moitos), a limpar praias nas que nunca se bañaron, e a axudar a xente que non coñecían. Ós que te chaman por calquera razón, mesmo profesionais, e o primeiro que din é “ánimo”, como se che morrera alguén (e razón non lles falta). Ós estranxeiros que mandan barcos e material (que supoño que cobran, e oxalá que a prezo de ouro). Ós que son de aquí, e non están, como a miña cuñada Liliana, que chama a diario e onte foi á Porta do Sol, ou ó adestrador Fernando Vázquez, que dixo en público que tiña que estar en Barcelona, pero que o seu corazón estaría en Santiago, e chorou ó decilo.

Toda esa xente debía pensar no fondo que somos, non sei como expresalo... uns capados. Mexan negro e espeso media ducia de veces por nós nunha soa xeración e nós a decir que chove, a laiarse da desgracia diante das cámaras e a coller o chequiño da administración, e moitas gracias, don Menganiño, ata a próxima vez. Pois douscentos mil (que ademais de pagarse a viaxe son dos que poñen os cartos que logo veñen outros a decir que dan, como se os sacaran do seu peto) dixeron que nunca máis.

Eu teño un traxe de augas que me deu o Ministerio de Fomento unha vez que Álvarez Cascos e Aznar viñeron visitar as obras do porto exterior de Cabo Prior. Como acabo de escoitar que van vir a solucionar o problema, non a facerse a foto, póñoo a disposición do primeiro que veña. A pala que a poña el.